Kronika parafialna



Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa
3 czerwca 2021 r.


  


  


  


  


  


     


  








Uroczystość Trzech Króli
6 stycznia 2021 r.


     


     


     


  








ODPUST PARAFIALNY KU CZCI ŚW. MARCINA, 11 LISTOPADA 2020 ROKU


BOGU NIECH BĘDĄ DZIĘKI ZA ŚWIĘTY DZIEŃ -

Gdyż obdarzył nas łaską odpustu za wstawiennictwem Świętego Marcina Biskupa, którego opiece i wstawiennictwu zostało powierzone nasze Miasto, Kapituła Kolegiacka, cała Wspólnota Parafialna i ta stara świątynia, która wzrastała pod jego wezwaniem.

Święty Marcinie – Patronie nasz! Dziękujemy Ci za Twoją blisko tysiącletnią obecność na Polskiej Ziemi i za przykład mądrego życia w bliskości Chrystusa.
ŚWIĘTY MARCINIE, wypraszaj nam zgodę i zapał do pracy dla wspólnego dobra, ucz nas pokory, utwierdzaj w dobrym i chroń od złego. Bądź zawsze naszym orędownikiem przed Bogiem.
Prosimy Cię o opiekę nad wszystkimi uczestnikami dzisiejszej uroczystości.
Wszystkim z serca dziękuję za obecność w naszym Wieczerniku.

Dziękuję głównemu celebransowi o. Opatowi Eugeniuszowi Agustynowi z Wąchocka – za przewodniczenie i uświetnienie odpustowej uroczystości i za przygotowaną ucztę Słowa Bożego.
Dziękuję Drogim Kapłanom Gościom, z naszego Dekanatu Opatowskiego, Kapłanom Rodakom i moim Współpracownikom.
Dziękuję przedstawicielom lokalnej administracji, tworzącym z nami modlitewną wspólnotę.

Dziękuję chórowi Św. Marcina pod kierunkiem p. Zdzisława Staniszewskiego oraz p. organiście Adamowi Wójcikowi wraz z kwartetem męskim za piękną oprawę muzyczną uroczystej Mszy Św. odpustowej.

Pragnę serdecznie podziękować WSZYSTKIM za obecność na naszej Świętomarcinowej uroczystości.
Dzień odpustu parafialnego Św. Marcina Biskupa – to również zgodnie z przyjętą już tradycją w naszej wspólnocie parafialnej okazja do wręczenia wyróżnień dla ludzi zasłużonych, umiejących służyć innym.

W tym roku zaszyty tytuł "Żołnierz Św. Marcina", pragniemy dedykować Panu Januszowi Lechowi - za gorliwą, wierną pracę zakrystianina. Kolegiata nigdy dotąd nie była tak zadbana, czysta i otoczona troską, jak jest teraz, gdy zakrystianem jest pan Janusz.
Niech to wyróżnienie będą naszym serdecznym podziękowaniem za wielką troskę o Dom Boży, jakim jest nasza Kolegiata. Szczerze i serdecznie gratulujemy otrzymanego wyróżnienia.
O. Opata proszę teraz o nadanie tytułu i wręczenie dyplomu - "Żołnierz Św. Marcina" - Panu Januszowi Lechowi.


     


     










Ks. Michał Spociński, 
Moje kapłańskie życie 1980-2020. W służbie Chrystusowi i Jego Świątyniom

Wydawnictwo Diecezjalne i Drukarnia w Sandomierzu, Sandomierz 2020, s. 448 [ISBN 978-83-950556-0-7], album zredagowany przez dr Z. Pałubską, bogato udokumentowany fotografiami, jest świadectwem kapłana Sandomierskiego Kościoła, którym dzieli się w 40. rocznicę przyjęcia święceń prezbiteratu.

Świadectwo dotyczy 3 etapów życia -
1. okresu przedkapłańskiego - w rodzinnym domu, pod wpływem środowiska rodzimej parafii oraz szkół - podstawowej i średniej, w trudnej rzeczywistości państwowej zdominowanej ideologią  marksistowską, w którym przyjął powołanie do kapłaństwa w Chrystusowym Kościele;
2. okresu formacji do kapłaństwa służebnego w Wyższym Seminarium Duchownym w Sandomierzu;
3. 40-letniego okresu posługi kapłańskiej wypełnionego pracą duszpasterską w parafiach wymagających nadzwyczajnej troski o zabytkowe świątynie oraz  osobistą formacją duchową i intelektualną. 

Album Księdza Spocińskiego, wydany w okresie deprecjonowania roli księdza w społeczeństwie, wbrew nieprzyjaznym tendencjom i często oszczerczym opiniom, ukazuje przykład spełnionego życia kapłana - duszpasterza bez reszty oddanego służbie osobom wiernym  Chrystusowi i Jego świątyniom, którym przywraca piękno należne domowi Bożemu.
Jest jednocześnie jego wielkim dziękczynieniem  Panu Bogu za dar powołania kapłańskiego i za łaskę Bożej Opatrzności wspomagającej go w spełnianiu wszystkich zadań w przeciągu minionych lat.
Warto po album sięgnąć, by dowiedzieć się jak dobrze jest spełniać wolę Boga przyjmując Jego powołanie, zgodnie z Jego zamysłem.

Album jest też swoistą kroniką wydarzeń towarzyszących zmianom zaistniałym w świątyniach i parafiach, do których posłany był Ksiądz Michał Spociński. Odnotowuje ponadto doniosłe fakty dotyczące współistnienia lokalnego Kościoła  ze społeczeństwem.

    








Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa
11 czerwca 2020 r.


  


  


  


  


  


  


     


  


  




  








Homilia wygłoszona na Jubileuszu 40-lecia kapłaństwa
Ks. Prałata Dr. Michała Spocińskiego
31 maja 2020 r.

Czcigodny Księże Jubilacie, czcigodni Bracia Kapłani, czcigodna Rodzino,
drodzy Przyjaciele Ks. Jubilata Michała, szanowni goście, Droga Siostro i Drogi Bracie.

Tak niespodziewanie spotkało mnie wielkie wyróżnienie, by dzisiaj być kaznodzieją na takiej wielkiej uroczystości jaką jest uroczystość jubileuszowa 40 - lecia kapłaństwa Czcigodnego Ks. Prałata dra Michała Spocińskiego. Dlatego dziękuje ks. Prałatowi gorąco i serdecznie za to wyróżnienie.

Niecodzienna dziś uroczystość w tej dostojnej, sędziwej, piastowskiej kolegiacie. Lud Boży zgromadzony wokół ołtarza Chrystusowego pragnie wspólnie z Czcigodnym Ks. Jubilatem złożyć Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu przez Jezusa Chrystusa w Jego Najświętszej Ofierze Eucharystycznej dziękczynienie w czterdziestą rocznicę święceń za łaskę kapłaństwa.

Czcigodny Księże Jubilacie!
Dwa tysiące lat temu Jezus, przechodząc obok Jeziora Galilejskiego, powołał pierwszych Apostołów - "Pójdźcie za Mną, a sprawię, że staniecie się rybakami ludzi". Ten sam Chrystus Jezus idzie teraz tak samo jak wtedy przez wsie, miasta i kraje, by łowić serca słów Bożych Prawdą.

I tak, jak kiedyś stanął On nad brzegiem jeziora, tak w 1974 roku stanął u drzwi Twego rodzinnego domu w Odrzywole, zapukał do Twego serca, Jego usta wyrzekły Twe imię.
Odpowiedziałeś na Jego słowo, pozostawiając na progu domu matczyne łzy i wspomnienie pięknych, dziecięcych lat, wiedząc, że On tak bardzo potrzebuje Twych dłoni, serca młodego zapałem, Twych kropli potu w zdobywaniu wiedzy i samotności z dala od rodzinnego domu.

I przyszedł ten dzień, kiedy wypłynąłeś na pełne morze, by łowić ludzkie dusze siecią prawdy i słowem życia. A było to dokładnie 40 lat temu - 31 maja 1980 r., przyjmując święcenia kapłańskie z rąk Ks.bpa Piotra Gołębiowskiego w bazylice katedralnej w Sandomierzu.

Dzień święceń to dzień niezwykły, na pewno pamięć o nim budzi w sercu ks. Prałata dużo emocji. Bo przecież odpowiedź na słowa Chrystusa: "Pójdźcie za Mną a sprawię, że staniecie się rybakami ludzi" musi budzić głębokie przeżycia. Dzień święceń to pierwszy dzień nowej drogi życia w sakramentalnym zjednoczeniu z Chrystusem, który przez Ducha św. został nam dany.
Chrystusowe kapłaństwo to dar, moc i tajemnica, w której uczestniczymy. Kapłaństwo Chrystusowe to misja sprawowania sakramentów, składanie eucharystycznej ofiary, głoszenie Ewangelii Chrystusa, przewodzenie wspólnocie wiernych w jej drodze ku niebieskiej ojczyźnie. A Chrystus, nasz Mistrz, jest źródłem całego kapłaństwa.

Przez Twoje usta od tego momentu ludzkie słowo czyni Chrystus swoim Słowem, gdy głosisz Ewangelię biednym i bogatym, dzieciom i dorosłym. On, Chrystus miłosierny, przebacza w Sakramencie Pojednania skruszonym grzesznikom ich grzechy.

Wkrótce po wzniosłych i radosnych dniach święceń kapłańskich i prymicjach Opatrzność Boża wzywa młodego kapłana Michała, aby w Stąporkowie jako wikariusz rozpoczął swoje kapłańskie posługiwanie, później Radomiu, Sandomierzu jako rektor kościoła św. Jakuba, Zawichoście jako proboszcz i teraz tu od 18 lat w Opatowie świadczy o Chrystusie.
Chrystus przez poświęcone dłonie kapłańskie składa siebie w ofierze pod postaciami chleba i wina.
Przez czterdzieści lat codziennie przy ołtarzu Pańskim stajesz Księże Jubilacie wsłuchany w słowa Chrystusa z nieodwołalną mocą płynące z Wieczernika "To czyńcie na moją pamiątkę".

W czasie posługiwania kapłańskiego ujawniają się naukowe zdolności Ks. Jubilata, dlatego podejmuje on studia - najpierw w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach, przedstawiając pracę magisterską z zakresu bibliotekoznawstwa i informacji naukowej, co zapewne było przyczynkiem do tego, by później Ks. Bp Wacław Świerzawski powierzył Czcigodnemu Ks. Jubilatowi funkcje Dyrektora biblioteki w Wyższym Seminarium Duchownym w Sandomierzu. W 1992 roku podejmuje studia w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Po uzyskaniu magisterium z teologii życia wewnętrznego kontynuuje studia licencjackie, które wieńczy obroną doktoratu 8 października 2003 roku pod kierunkiem Biskupa Wacława Świerzawskiego również w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie.

Każdy podejmowany trud posługi kapłańskiej Księdza Jubilata można zmierzyć miarą miłości. Wszędzie, gdzie żył, pracował, studiował, panowała niepodzielnie atmosfera miłości Boga, Jezusa Chrystusa i założonego przez Niego Kościoła. Ta miłość do Chrystusowego kościoła sprawia, że Ks. Jubilat podejmuje kolejne wyzwania troski o piękno świątyń i tak najpierw podejmuje się renowacji kościoła świętego Jakuba w Sandomierzu, następnie kościoła parafialnego i kościoła rektoralnego w Zawichoście i od 2002 roku dba o piękno tej piastowskiej kolegiaty.

Zatroskany o życie wiarą swoich parafian w 2008 roku w pomieszczeniach kruchty północnej tworzy Kaplicę Adoracji Najświętszego Sakramentu jako wotum za nawiedzenie Matki Bożej w znaku Ikony Jasnogórskiej.
To miejsce zapatrzenia się w żywego Jezusa ukrytego w Hostii i ukazanego w monstrancji.
To przebywanie z Chrystusem sam na sam chociażby kaplica była wypełniona po brzegi. To przytulenie się do Miłości, której tak bardzo pragnie każdy z nas, ale szuka jej tam, gdzie jej nie znajdzie. Tak by się chciało wołać dzisiaj wraz z Księdzem Jubilatem: przychodźcie Siostry i Bracia do Jezusa do tej kaplicy adoracji. Przychodźcie w każdą niedzielę na przeżywanie Mszy świętej, gdzie Chrystus karmi nas swoim słowem i swoim Przenajświętszym Ciałem i napełnia nas tymi wartościami, których potrzeba nam będzie w ciągu całego tygodnia. Przychodźcie do Jezusa bo tylko On jest źródłem szczęścia. Bez niego na próżno jest marzyć o szczęściu. Tylko On jest w stanie zaspokoić pragnienia i tęsknoty serca.

W związku z obchodami 800-lecia Kapituły Kolegiackiej w Opatowie dzięki Ks. Jubilatowi na nowo zostaje ożywiony kult św. Marcina zarówno w kościele sandomierskim a w sposób szczególny w społeczności Opatowa. Duchowym owocem Jubileuszu 800-lecia kapituły są "Wieczory świętego Marcina" obchodzone w kolegiacie od 2006 r. - nabożeństwa odprawiane każdego 11 dnia miesiąca. Jest to sposobność by prosić św. Marcina o wstawiennictwo, zawierzając mu indywidualne prośby wiernych oraz sprawy parafii i Ojczyzny. By parafianie mogli jeszcze bardziej poznać życie swojego patrona Ks. Prałat organizuje pielgrzymki śladami św. Marcina - do miejsca jego narodzin Szombathely na Węgrzech, następnie miejsca spoczynku Tours we Francji i ostatnia do Pawii we Włoszech. Na 1700-lecie narodzin św. Marcina jako wyraz wdzięczności za opiekę i wzór świętego życia Czcigodny Ks. Jubilat ufundował Pomnik św. Marcina który ze skarpy kolegiackiej teraz błogosławi tej wspólnocie parafialnej.

W kazaniu nie sposób wymienić wszystkich zasług, dokonań duszpasterskich Ks. Jubilata. Ukazałem tutaj tylko mały zarys. Ale to wszystko świadczy o wielkim zatroskaniu o powierzony Mu lud Boży i o umiłowaniu Chrystusowego Kościoła.

Kapłaństwo to najcudowniejsza droga życia człowieka. Tak tęskniliśmy wszyscy kapłani do tego dnia, w którym On się podzielił z nami skarbem kapłaństwa. To z okazji tego dnia przygotowywaliśmy obrazki prymicyjne i na tych obrazkach wypisywaliśmy sentencję, która miała być programem naszego życia od początku do końca. To łatwo napisać, ale trudniej wprowadzić w czyn. Księże Jubilacie, Twoje kapłaństwo trwa 40 lat. Na obrazku prymicyjnym napisałeś: "Boże, który obdarzyłeś mnie łaską kapłaństwa, spraw, abym nigdy nie był sam oddzielony od Ciebie - Tchnienie moje, Życie moje, Radości Moja, Zbawienie moje". Z tymi słowami wchodziłeś na drogi swojego kapłaństwa. I będąc tutaj wikariuszem, patrząc na Twoje życie, na Twoje posługiwanie z całą mocą mogę zaświadczyć, że Chrystus jest Twoim życiem i radością.

Czcigodny Księże Jubilacie, kiedy przed 40. laty Pan Cię powołał, wcale przed Tobą nie ukrywał, że na drodze do kapłaństwa niejedno zaboli. Lecz się nie bałeś - zaufałeś Panu. Pełną nadzieją serce Twoje biło. Dziś Dziękujemy wraz z Tobą Bogu Wszechmogącemu za twoje kapłaństwo.

Drodzy Kapłani!
Dzisiejszy Jubileusz kapłański Ks. Prałata Michała to dobra okazja, aby przypomnieć sobie, jak to było z naszym powołaniem: może była to prosta, szczera wiara rodziców, którzy miłowali Chrystusa, bo zachowywali Jego przykazania, i dlatego usłyszałeś Chrystusowe: "Pójdź za mną"? A może w twojej rodzinnej parafii był dobry pasterz — proboszcz, który przykładem zbliżał wiernych do Jezusa, a przez to w tobie wzbudził powołanie do kapłaństwa?

Drodzy Kapłani!
Jak już wiele czasu upłynęło od naszych święceń kapłańskich. niektórzy mają już kawał życia doczesnego za sobą.
Tak bardzo bym pragnął, abyś cofnął swoje myśli do tamtego dnia, gdy Chrystus obdarował Cię skarbem swojego kapłaństwa, byś przywołał tamte uczucia, które towarzyszyły w tym dniu.
Byś powrócił do Twojej prymicyjnej Mszy świętej sprawowanej z wielkim drżeniem.
Tak mocno zapadły mi w pamięci wyczytane kiedyś słowa św. Jana Bosko, który mówił:"za każdym razem, kiedy się będziesz zbliżał do ołtarza, to przypomnij sobie, że ta Msza święta ma być przez ciebie przeżyta jako pierwsza, jako jedyna, i jako ostatnia". Gdybyś wiedział, że już następnej nie będziesz mógł odprawić, jakbyś ją przeżywał. Jakie to cudowne wskazanie i jaka głębia wiary i miłości św. Jana Bosko zamknięte właśnie w tych słowach.

Kapłaństwo to nade wszystko służba, a w dzisiejszej Polsce to również wyśmianie, oplucie, drwina...
Ale to od Boga pochodzi łaska powołania, więc łatwiej na co dzień znosić wszelkie doświadczenia.
Tylko poeta zdaje się ciągle zadawać niespokojne pytanie:
"kiedy się począłeś człowieku w czarnej sutannie?
Jakie wiatry cichły w kołysce, abyś był solą ziemi?
Teraz wydano ciebie ludziom.
Jak codzienność w dłonie dobrych i złych.
Każdy może sprawdzić twoją gorycz codzienną.
Może się bawić twoim milczeniem, aż przygaśniesz podeptany uśmiechami bliźnich...
Kim jesteś?
Jakie niesiesz drogi ponad zieloną śmiercią?
Nim dłonie przewiążą różańcem
I wersetami psalmów wychłodzą powieki.
Odpowiem sobie i tobie:
Jestem tylko glinianym dzbanem,
Który codziennie leczy wielka ręka Pana..."
"Bo z Boga jest ta przeogromna moc, nie z nas".

Siostro i Bracie!
Proście Pana żniwa. Proście, aby nie zabrakło wam tych ludzi. Módlcie się za nich, aby nie zabrakło im sił. Są wam potrzebni jak powietrze. Z nimi jesteście bogaci. Bez nich -choćbyście posiadali wszelkie bogactwa ziemi - tak naprawdę posiądziecie niewiele.

W jubileuszowym dniu pragniemy Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu złożyć dziękczynienie wraz z Czcigodnym Księdzem Jubilatem za łaskę powołania, otrzymane talenty i niezawiedzione nadzieje. Prosimy Boga, aby czcigodnego Ks. Jubilata obdarzał długimi latami życia, zdrowiem i świętością kapłańskiego życia.

W życiu kapłańskim nie unikniony jest krzyż i współudział w cierpieniach Chrystusa. Prosimy więc Boga, aby we wszystkich trudnych momentach posyłał z pomocą w niesieniu krzyża dobrego Cyrenejczyka. Niech na wszystkich drogach, które Opatrzność Boża wykreśliła w swoich zbawczych planach, wszystkim szlachetnym planom i słusznym zamiarom Księdza Prałata niech towarzyszy opiekuńcze spojrzenie Maryi, Matki Kapłanów.

Szczęść Boże.
Ad multos annos.
Amen.

Homilię wygłosił ks. Sylwester Dul, proboszcz par. Majdan Łętowski, wikariusz kolegiaty w latach 2015-2018.


     


  


  


     










ODPUST PARAFIALNY 11 LISTOPADA 2019 ROKU

Patronalne i Ojczyźniane Świętowanie w Kolegiacie Św. Marcina w Opatowie

We WPROWADZENIU do uroczystej Mszy Świętej, sprawowanej dla uwielbienia Boga, uczczenia świętości Marcina Biskupa - Patrona oraz w intencji Ojczyzny i Parafii, Ksiądz Proboszcz Dr Michał Spociński - Prałat Dziekan Kapituły Kolegiackiej Świętego Marcina Biskupa w Opatowie - powiedział:

Wielki dzień dał nam Pan - Bóg w Trójcy Świętej Jedyny. 
Dzień ten, poświęcamy najwyższej chwale Boga, należnej czci naszego Patrona - Świętego Marcina Biskupa i radosnemu świętowaniu kolejnej rocznicy  odrodzenia Polski zawsze wiernej.
Dzień świadectwa wiary Polskiego Narodu.
To wiara w Jezusa Chrystusa, potwierdzona przyjęciem Sakramentu Chrztu przed ponad tysiącleciem, dała początek piastowskiej Polsce, siłę twórczą naszej państwowości.
To wiara w Jezusa Chrystusa, Który zmartwychwstał i żyje - dała Polakom siłę nadziei, że państwowość Ojczyzny zmartwychwstanie.
To wiara w zmartwychwstanie Polski, przed ponad stoma laty zaowocowała odrodzeniem wolnej Polski.
To nasza wiara chrześcijańska pozwoliła nam dzisiaj na połączenie radości z kolejnej rocznicy odrodzenia Polski, z dziękczynieniem za jej wolność w prastarej kolegiacie Świętego Marcina Biskupa.
To wiara w Jezusa Chrystusa i życie według Jego Ewangelii zaowocowała świętością ludzi, którzy stąpali po naszej Świętokrzyskiej Ziemi: bł. Kazimierza Sykulskiego, dziekana Kapituły Kolegiackiej w Opatowie, bł. Kazimierza i Stefana Grelewskich, Władysława Miegonia, Antoniego Rewery - męczenników II wojny światowej, bł. Wincentego Kadłubka z pobliskiego Karwowa, bł. Władysława Bukowińskiego - misjonarza Kazachstanu (okresowo mieszkał w Opatowie), Sługi Bożego Wincentego Granata z Ćmielowa oraz stale obecnych tu w relikwiach - św. Faustyny Kowalskiej i bł. Michała Sopoćki, bł. Jerzego Popiełuszki, bł. Czesława, a nade wszystko żywo obecnego w papieskim nauczaniu Świętego Jana Pawła Wielkiego oraz ponad 250 innych naszych Rodaków wyniesionych do chwały ołtarzy, orędowników u Bożego Miłosierdzia…

Po powitaniu Gości i Parafian przybyłych do kolegiaty na uroczystość ku czci Świętego Marcina, rozpoczęła się Msza Święta odpustowa, której przewodniczył o. opat Rafał Ściborowski z Archiopactwa Cystersów w Jędrzejowie.
W wygłoszonej homilii kaznodzieja ukazał niezwykłą drogę powołania do świętości Marcina Biskupa i jego charyzmat dzielenia się miłosierdziem z potrzebującymi.


  


     


  


  


  


  








Pielgrzymowaliśmy do MATKI!

14 października 2019 roku, parafianie z kolegiaty św. Marcina w Opatowie udali się na nocne czuwanie u tronu naszej MATKI na Jasnej Górze. Było to już osiemnaste czuwanie, które podjęło 94 pielgrzymów pod przewodnictwem ks. proboszcza Michała Spocińskiego.

Pielgrzymowanie rozpoczęliśmy w opatowskiej kolegiacie koronką do Bożego Miłosierdzia, po czym pełni nadziei na spotkanie z Matką wyruszyliśmy na Jasną Górę. Podróż przebiegła szczęśliwie, jej czas poświęcaliśmy modlitwie i radosnemu śpiewaniu.

W KAPLICY MATKI BOŻEJ zebraliśmy się na Apelu Jasnogórskim, by po jego zakończeniu podjąć nocne czuwanie, którego treścią   było uwielbienie, umocnienie w wierze i zawierzenie Jasnogórskiej Pani. Czuwanie przebiegało na modlitwie wspólnej i osobistej. Punktem kulminacyjnym czuwania była Eucharystia odprawiona o północy, podczas której, z inicjatywy Ks. Proboszcza zawiązaliśmy JASNOGÓRSKĄ WSPÓLNOTĘ MODLITEWNĄ.

Jasnogórskiej Pani zawieźliśmy nasze prośby i podziękowania polecane podczas modlitwy różańcowej. Jakże czuły i intymny był ich charakter, jakże wiele było w nich ufności i zawierzenia oraz troski o najbliższych. Polecaliśmy członków naszych rodzin, kapłanów, ojczyznę oraz bliskich, którzy odeszli do wieczności. Przepraszaliśmy i błagaliśmy. Bliskość Jasnogórskiej Matki otwierała pokłady naszych myśli i pragnień, a nasze serca przepełniała radością i ufnością.

Maryja pomaga nam wzrastać po ludzku i w wierze, byśmy byli mocni i nie ulegali pokusie bycia ludźmi i chrześcijanami powierzchownymi, ale żyli odpowiedzialnie i dążyli nieustannie do tego, co bardziej wzniosłe.

Podczas Drogi Krzyżowej podążaliśmy razem z MATKĄ rozważając kolejne stację męki i cierpienia SYNA. Całonocne czuwanie zakończyliśmy śpiewem Godzinek o Niepokalanym Poczęciu NMP. Nieco zmęczeni pielgrzymkowym trudem, ale jakże radośni i szczęśliwi powróciliśmy do domu.

Jadwiga Kupis


     


  


  


  


  


     


     


     


     


     








XIX Świętokrzyskie Dożynki Wojewódzkie w Opatowie
8 września 2019 roku

XIX święto plonów województwa świętokrzyskiego odbyło się w Opatowie. Na dożynki wojewódzkie, połączone z gminnymi, powiatowymi oraz z dożynkami Diecezji Sandomierskiej zaprosili samorządowcy: burmistrz Opatowa Grzegorz Gajewski i starosta opatowski Tomasz Staniek.
Uroczystości podzielono na część liturgiczną, której przewodniczył bp senior Edward Frankowski, oraz obrzędową z tradycyjnym "ośpiewaniem" wieńców dożynkowych z każdego powiatu i konkursem na najpiękniejszy wieniec. Starostami Świętokrzyskich Dożynek Wojewódzkich byli Renata Jędrzejewska z Wojciechowic oraz Edward Kupiec, sołtys Strzyżowic.


  


  


  


  


  








"Myśląc Ojczyzna..."

Ojczyzna - kiedy myślę - wówczas wyrażam siebie
i zakorzeniam,
mówi mi o tym serce, jakby ukryta granica, która
ze mnie przebiega ku innym,
aby wszystkich ogarniać w przeszłość dawniejszą
niż każdy z nas:
z niej się wyłaniam...gdy myślę Ojczyzna - by zamknąć
ją w sobie jak skarb.
pytam wciąż, jak go pomnożyć, jak poszerzyć tę
przestrzeń, którą wypełnia.

Jan Paweł II


Msza święta za Ojczyznę w Święto Patronalne w Kolegiacie
pod wezwaniem Św. Marcina w Opatowie
11 listopada 2010 roku

Uroczysta Eucharystia w intencji Ojczyzny celebrowana była 11 listopada. Święty Marcin - Patron Kolegiaty i Opatowa był pośrednikiem w modlitwie dziękczynnej i błagalnej za Polskę. Ksiądz Proboszcz dr Michał Spociński serdecznie powitał Dostojnych Gości: Księdza Infułata Prałata Edmunda Markiewicza, Księdza Profesora Dr hab. Tadeusza Guza, Kapłanów Kapituły Kolegiackiej, Kapłanów z Diecezji i spoza niej, z Klasztoru Ojców Bernardynów, przedstawicieli władz samorządowych - na czele z Panią Burmistrz i Panem Starostą; Poczty Sztandarowe; Orkiestrą Strażacką oraz Parafian i wszystkich uczestniczących we Mszy Św. Ksiądz Proboszcz przypomniał, że w ubiegłym roku 11 listopada Aktem Stolicy Apostolskiej został uroczyście nadany Miastu Opatów Patronat Świętego Marcina.

Ksiądz Proboszcz dr Michał Spociński zwrócił się z prośbą do Księdza Infułata Prałata Edmunda Markiewicza o przewodniczenie Eucharystii. Homilię wygłosił Ksiądz Profesor Tadeusz Guz. We wstępie zwrócił uwagę na piękno Kolegiaty, wspaniały wystrój wnętrza, piękno jako znamię kultury i dziejów Ojczyzny.

Przeżywając kolejne rocznice Odzyskania Niepodległości, pamiętamy o pokoleniach Polaków, które walczyły, poświęcały życie, by Polska wróciła na mapy Europy. Jesteśmy dłużnikami tych rodaków, którym zawdzięczamy wolność. W tej drodze do wolności naszej Ojczyzny ogromna rolę odegrał Kościół, który podtrzymywał na duchu, uczył i wychowywał, wpajał i rozwijał patriotyzm. Głęboka wiara pomogła przetrwać lata niewoli.

Św. Marcin - żołnierz, biskup - łączy sprawy ziemskie i nadprzyrodzone. Etap życia, w którym był żołnierzem w pewnym sensie koresponduje z nastrojem, jaki odczuwamy 11 listopada w Ojczyźnie. Święty Marcin uczy wrażliwości, która może zmienić wnętrze człowieka i czyni go odważnym wyznawcą wiary w Boga. Kiedy ofiarował biedakowi połowę swego płaszcza, okazał miłosierdzie, które zaowocuje radykalną życiową przemianą. Pan Bóg dał Mu znaki - w widzeniu ujrzał Pana Jezusa w tym płaszczu i usłyszał słowa wypowiedziane do Aniołów: "Patrzcie, jak mnie Marcin, katechumen, przyodział". Pod wpływem tych przeżyć dokonuje wyboru - przyjmuje chrzest, zostaje pustelnikiem, a później biskupem. Żył w opinii świętości.

Kontemplując Postać Patrona Kolegiaty i Opatowa, można uczyć się pokory, posłuszeństwa Panu Bogu, modlitwy, poświęcenia i czujności wewnętrznej, by odczytywać znaki, jakie daje nam Stwórca. Piękną, miłosierną postawę wobec Bliźniego, jaką ujmuje nas Św. Marcin, tak wyraził Ksiądz Jan Twardowski w wierszu "Święty Marcin":

Święty Marcinie co z biedakiem zmarzniętym
podzieliłeś się płaszczem
Ulewa wiatr femme fatale
kapało po brodzie
jak dobrze rozdać serce
przy paskudnej pogodzie

Kaznodzieja odniósł się do ważnych, czasem trudnych spraw we współczesnej nam Ojczyźnie. Musimy uczyć się patriotyzmu, by umieć przebaczać, by tworzyć wzory osobowe świadczące o wysokiej jakości życia, szlachetności. Miłość do Ojczyzny ziemskiej to droga do Ojczyzny Niebieskiej. Lekcję patriotyzmu dostali Apostołowie od Pana Jezusa: "Wy dajcie im jeść". Pan Jezus w dzień przed męką i śmiercią wybrał tylko jedną myśl - "abyście byli jedno"; formą jest modlitwa, błaganie Ojca za nami: "Spraw, Ojcze, aby tak jak My stanowili jedno". Od dwóch tysięcy lat słyszymy tę modlitwę Zbawiciela.

Dzieli grzech. Uczyli nas szlachetnych cnót wielcy Polacy. Piotr Skarga mówił: "Jeśli cię zapomnę, ojczyzno moja miła Jeruzalem moje, niech zapomnę prawice ręki mojej. Niech język mój przyschnie do ust moich, jeśli pomnieć na cię nie będę, a jeśli cię na czele wszystkich pociech moich nie posłużę". Warto pamiętać takie słowa, gdy pełni się służę publiczną. Nikt nie zdejmie z nas odpowiedzialności za kraj. Prymas Wyszyński powiedział: "Dla mnie po Bogu najważniejsza miłość to Polska". Polityka jest dla ludzi wielkiego ducha, trzeba zdać sprawę ze "swego włodarstwa". Od decyzji parlamentarzystów zależy prawo które będzie miało decydujący wpływ na kondycję narodu teraz i w przyszłości. święto Niepodległości skłania do zamyślenia nad współczesną Ojczyznę. Z troską mówił Ksiądz Profesor o niewłaściwym oddziaływaniu mediów na społeczeństwo, o metodach, które niszczą psychikę i poczucie moralności. Trzeba umieć dokonywać wyborów, by nie pozwolić na degradację. Przed społeczeństwem stoją ważne zadania, do których wypełnienia trzeba przyjąć kryteria wiary, kryteria Ewangelii. Wielcy nasi Rodacy nazywali Ojczyznę Matką. Spróbujmy my również budować w sobie taki odcień przeżyć, by troska o Ojczyznę płynęła z serca, była prawdziwa.

"Ojczyzna jest naszą matką ziemską. Polska jest matką szczególną. Niełatwe są jej dzieje, zwłaszcza na przestrzeni ostatnich stuleci. Jest matką, która wiele przecierpiała i wciąż na nowo cierpi. Dlatego też ma prawo do miłości szczególnej" (Jan Paweł II).

Trzeba nam się gorąco modlić w intencji Ojczyzny za pośrednictwem Matki Bożej, świętych patronów:

Matko Słowa,
Matko Dobroci,
Módl się o dobroć
Wszystkich polskich słów.
Usłysz głosy,
Napełni myśli człowiecze,
Panno zwolna.
Maryjo.
Niech ani jedno słowo
Nie będzie złe(...)
Niech ani jedno słowo
Nie nienawidzi
(...)
Niech wybacza
Niech uczy
Niech łagodzi
Niech zamyka
Człowiecze rany
Jak skrzydła ołtarza.
(...)
Panno Jasnogórska,
Czarna
O twarzy w bliznach
Jak polska ziemia"
R. Brandstaetter

Prośmy Świętego Marcina - naszego Patrona o to, by orędował u Boga za nami, byśmy umieli myśleć "po Bożemu a nie po ludzku" (Bp J. Zawitkowski).

Do Liturgii Eucharystii włączyli się aktywnie przedstawiciele Parafii realizując: Czytania, komentarz; niosąc dary. Na zakończenie Eucharystii Ksiądz Proboszcz dr Michał Spociński gorąco podziękował Ks. Infułatowi Prałatowi Edmundowi Markiewiczowi za przewodniczenie Mszy Św. , Księdzu Profesorowi Tadeuszowi Guzie za wygłoszoną homilię, wszystkim Kapłanom, Gościom oraz wszystkim uczestniczącym w Uroczystej Eucharystii. Otrzymaliśmy błogosławieństwo z rąk Księdza Infułata Edmunda Markiewicza.

"Bogu niech będą dzięki za łaskę udziału we Mszy Św. w intencji Ojczyzny i serdeczną modlitwę za pośrednictwem Św. Marcina. Parafianie - pod przewodnictwem Księdza Proboszcza - dziękowali Patronowi i prosili o wstawiennictwo w modlitwach podczas Nabożeństwa wieczorowego poświęconego Świętemu Biskupowi z Tours.

Wanda Kłusek








Droga Krzyżowa na cmentarzu w Opatowie w Uroczystość Wszystkich Świętych
1 listopada 2010 roku.



Naturalną potrzebą wielu ludzi w pierwszych dniach listopada jest pragnienie bycia na grobach bliskich i pragnienie modlitwy za nich. Do stałych form modlitwy wypracowanych przez lata tradycji opatowskiej parafii, po raz pierwszy 1 listopada dołączyliśmy modlitwę drogą krzyżową. Licznie zgromadzeni wieczorną porą w ciszy wieczoru i blasku świateł zniczy podążaliśmy alejami cmentarza rozważając mękę Pana Jezusa.

Życie wielu naszych bliskich było droga krzyżową, drogą cierpień upadków, wpisując się tym samym w drogę Chrystusa. Szczególnie w ten wieczór wybrzmiała ostatnia stacja Zmartwychwstanie Chrystusa, kierując nasze myśli ku wspólnej nadziei nieba i pełni życia z Chrystusem Zmartwychwstałym.


  

W modlitwę wprowadziły nas słowa ks. Proboszcza Michała Spocińskiego, który również zwieńczył modlitwę i pobłogosławił zebranych. Dziękujemy wszystkim obecnym na wspólnej modlitwie, młodzieży z KSM za prowadzony śpiew i rozważania przy stacjach oraz ministrantom. W modlitwie uczestniczyli również księża rodacy, Ks. Marcin Grzyb, ks. Sebastian Mroczkowski i al. Łukasz Maliński.

Wierzymy, iż ta inicjatywa wpisze się na trwałe w przeżywanie Uroczystości Wszystkich Świętych.

Ks. Piotr Kara








OPATÓW - koncert Santo Subito w hołdzie Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II
w Kolegiacie Świętego Marcina Biskupa
26 września 2010 roku.

W niedzielny wieczór 26 września, w Kolegiacie Świętego Marcina w Opatowie, pod patronatem Księdza Biskupa dr. Krzysztofa Nitkiewicza, wystąpił Zespół Pieśni i Tańca śląsk im. Stanisława Hadyny ze specjalnym koncertem pieśni w hołdzie Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II. Koncert poprzedziła uroczysta Msza św., w intencji beatyfikacji Sługi Bożego Jana Pawła II, której przewodniczył i homilię wygłosił ks. proboszcz dr Michał Spociński.

Po Mszy św., bezpośrednio przed występem artystów, ks. Spociński powiedział o Ojcu Świętym: "On uczył nas prawdziwej miłości Ojczyzny i odpowiedzialności za nią. Swoim umiłowaniem Wadowic, Kalwarii, Krakowa - uczył nas również miłości naszych małych Ojczyzn. Uczył nas odpowiedzialności za nasze miasteczka i osiedla. Tyle lat chlubiliśmy się nim - największym z rodu Polaków. Uznawaliśmy go za największy autorytet moralny, podziwialiśmy jego umiejętność obcowania z każdym człowiekiem - starym i młodym, chorym i zdrowym, smutnym i wesołym, biednym i bogatym, prostym i uczonym. Gdy nie ma go już wśród nas uświadamiamy sobie, że uczył nas pracy z całego serca i ze wszystkich sił. On uczył nas żyć i umierać".


  

Zespół śląsk rozpoczął koncert dwoma najstarszymi polskimi pieśniami narodowymi - Gaude Mater Polonia i Bogurodzica, a następnie wykonał inne pieśni, chwalące Pana Boga bezpośrednio - m.in. Dies irae, Sanctus, Bóg jest miłością, Ojcze nasz i za pośrednictwem Najświętszej Maryi Panny, m.in. Ave Maria, Czarna Madonna, wśród nich szczególnie bliską Ślązakom - Matko Piekarska. W koncercie nie brakło umiłowanej przez Ojca Świętego Barki, o której sam mówił na krakowskich błoniach, że wyprowadziła go z Ojczyzny do Watykanu i tam przez wszystkie lata mu towarzyszyła.


  

W koncercie wraz z wiernymi obydwóch opatowskich parafii i ich duszpasterzami uczestniczyli przedstawiciele świętokrzyskiego życia publicznego oraz lokalnego samorządu ze Starostą Powiatu Opatowskiego p. Kazimierzem Kotowskim - współorganizatorem koncertu i Burmistrzem Opatowa p. Krystyną Kielisz.

Liturgia Mszy św. w intencji beatyfikacji Sługi Bożego Jana Pawła II i koncert Santo subito były potężnym wołaniem błagalnym do Boga i niezapomnianym przeżyciem religijnym licznie zgromadzonych Opatowian i ich Gości.

Ks. Michał Spociński








Pielgrzymka do Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Sulisławicach
7 września 2010 roku.

 

Witaj Królowo od wieków obrona, Całego świata w czasie Pani zwana,
A w sulisławskim obrazie, Matko wszystkich w ciężkim razie, Maryja

"Pieśń o N.P.M. Sulisławskiej."

W wigilię święta Narodzenia Najświętszej Marii Panny - 7.IX.2010 - Rodzina Różańcowa z naszej parafii - w liczbie 50 osób - udała się w pielgrzymce autokarowej do Sanktuarium w Sulisławicach, by wziąć udział w uroczystych obchodach 400-lecia pobytu Cudownego Obrazu Matki Bożej Bolesnej. Organizację pielgrzymki uczestnicy Zawdzięczają pani Emilii Jasińskiej.

Pobłogosławieni przez Księdza Proboszcza Michała Spocińskiego wyruszyliśmy o godz. 16.00 do Ukochanej Matki w Jej Sanktuarium. Piękne pieśni Maryjne tworzyły serdeczny nastrój modlitewny w drodze do Sulisławic.


  

Opiekę duchowną nad pielgrzymką sprawował w Sulisławicach Alumn Łukasz Maliński. Byliśmy pierwszą grupą pielgrzymkową przybyłą do Sanktuarium. Zostaliśmy serdecznie powitani przez Kapłanów Sanktuarium i wprowadzeni do świątyni z zaproszeniem do modlitewnego czuwania przed świętym Wizerunkiem Matki Bożej Bolesnej i przed Najświętszym Sakramentem. Pobłogosławiony był dla nas ten czas modlitwy. W wewnętrznym skupieniu zawierzyliśmy Maryi nasze intencje. Poddając się urokowi Obrazu i niezwykłej sile emanującej z Niego można było wsłuchać się w to, co mówi Matka Boża płacząca na widok ran Syna oraz w to, co pragnie przekazać Pan Jezus patrząca na Niego pielgrzymowi. Ze wzruszeniem pochylaliśmy głowy, prosząc Matkę Bożą i Jej Syna o miłosierdzie, o silną wiarę i mądrość chrześcijańską.


  

Mszy świętej Polowej przewodniczył Biskup Edward Frankowski. Przed Eucharystią przybyła z Ruszczy do Sulisławic uroczysta procesja, w której został przyniesiony Obraz Matki Bożej Bolesnej, stanowiący Kopię Cudownego Obrazu. Obraz przyniesiony z Ruszczy został umieszczony na Ołtarzu Polowym.

Udział w Eucharystii był dla nas wielkim darem. Umocnieni Słowem Bożym wysłuchaliśmy w skupieniu homilii. Ksiądz Biskup Edward Frankowski nawiązał w homilii do pełnej tajemnic historii sulisławskiego Obrazu Matki Bożej, także do dramatycznych wydarzeń w ostatnim czasie w ojczyźnie. Wskazał Ksiądz Biskup na Maryję, która niesie nadzieję każdemu, kto Jej zaufa, kto odda się pod Jej opiekę. Jedynie zawierzenie Matce Bożej jest ratunkiem w życiu człowieka. Uczy bowiem Maryja prawdziwej miłości, uczy służyć Bogu we wszystkim : w radościach i cierpieniach. Uczy Matka Boża, by czynić wszystko, naśladując Ją współtworzącą z Panem Bogiem nową rzeczywistości, otwierając nas na perspektywy, które od Niego pochodzą.



Dziękujemy Bogu za Dar Komunii świętej i pasterskie błogosławieństwo.

Bardzo pięknym, niezwykłym przeżyciem był dla nas udział we wspólnej procesji różańcowej ulicami Sulisławic. Prowadziła Matka Boża w Kopii Cudownego Obrazu Matki Bożej Bolesnej. Obraz nieśli Panowie Strażacy. O wieczornej porze przy światłach pochodni modliliśmy się Bolesnymi Tajemnicami Różańca świętego.

Podniosła modlitwa w Sanktuarium na zakończenie uroczystości w tym dniu stanowiła dla nas serdeczną puentę modlitewnych rozważań indywidualnych i wspólnotowych.

Dziękujemy Matce Bożej Bolesnej za poświęcony nam czas, za niezwykłe, bogate w treści duchowe spotkanie.

Spraw Bolesna Matko nasza,
Aby ból nas nie przestraszał,
A trud życia i konanie
Dało wielkie Zmartwychwstanie

O. Bolesław Micewski

Bóg zapłać od wszystkich pielgrzymów dla Alumna Łukasza i dla Pani Emilii Jasińskiej za zorganizowanie pielgrzymki, za serdeczną opiekę i troskę. Niech Pan Bóg darzy zdrowiem i potrzebnymi łaskami, a Maryja otacza swą opieką.

Wanda Kłusek

Dziękujemy Bogu za Dar Komunii świętej i pasterskie błogosławieństwo.



Parafia rzymsko-katolicka p.w. św. Marcina Biskupa w Opatowie
ul. S. "Grota" Roweckiego 8
27-500 Opatów
tel./fax (0-15) 868 27 64
e-mail: kolegiataopatow@o2.pl

Msze św.:
niedziele i święta:
7.00, 9.00, 10.30, 12.00, 17.00
dni powszednie:
7.00, 18.00 lub 17.00 (zimą)

Parafia
Ogłoszenia duszpasterskie
Intencje mszalne
Kronika parafialna
Wspólnoty

Kancelaria
Sakramenty św.
Wyszukiwarka grobów
Historia parafii
Zwiedzanie kolegiaty